Magnetrontherapie

Nee, nu moet je niet denken aan een fantastische kookworkshop door een restaurant met een Michelin ster. Magnetrontherapie is een behandeling voor kanker. Soms heb ik het idee dat het best goed komt met kankerpatiënten. Als we maar de tijd van leven hebben en een lange adem. Uit een promotieonderzoek van radiotherapeut Martine Frankena van ziekenhuis Erasmus MC Rotterdam blijkt dat door deze warmtebehandeling, hyperthermie, in combinatie met radiotherapie, patiënten met baarmoederhalskanker een dubbele overlevingskans hebben. Daarnaast blijken vrouwen met baarmoederhalskanker in een vergevorderd stadium twee keer zo goed te reageren op chemotherapie als ze die behandeling samen met hyperthermie ondergaan. Hyperthermie kent bovendien nauwelijks bijwerkingen. Bij hyperthermie wordt een patiënt in een reusachtige magnetron gelegd. Vervolgens worden de tumorcellen verzwakt of gedood door ze te verwarmen tot 39 tot 43 graden. De warmte zorgt ook voor een betere doorbloeding van de tumoren. Daardoor hebben chemotherapie en bestraling beter effect. Jaarlijks krijgen in Nederland 700 vrouwen baarmoederhalskanker. Van hen overlijdt ongeveer de helft. Met het gebruik van hyperthermie en de verdere ontwikkeling ervan hoopt het Erasmus MC het aantal sterfgevallen terug te dringen. De warmtebehandeling is ook geschikt voor terugkerende darmkanker, huidkanker, borstkanker en tumoren in het hoofd-halsgebied (bron: Rotterdams Dagblad 2 september 2010). Mijn tumor bevindt zich niet zozeer in de magnetron, maar eerder in de koelkast. De gedachten zijn nog wel aanwezig, maar gelukkig niet meer zo overheersend. Soms komt er nog wel eens een vraag of opmerking over. Zoals vandaag toen een vriendin vroeg of we elkaar wel konden zien, omdat ze verkouden was geworden en mijn zoon die zich afvroeg wat hij voor de nieuwe mentor over de thuissituatie moet schrijven. Hij zegt: "Ik weet niet wat ik moet schrijven. Is het nu 'mijn moeder heeft borstkanker' of 'mijn moeder had borstkanker?' Mama heeft toch alle behandelingen gekregen, maar mama slikt nog wel hormoonpillen. En het is nu toch weg? Het is pech als het terugkomt?." Ik leg geduldig uit dat ik gedurende 5 jaar extra word gecontroleerd door het ziekenhuis. Leander zegt serieus: "Mam, alle vrouwen worden toch gecontroleerd als ze 50 zijn?." "Ja, alle vrouwen van 50 jaar en ouder worden één keer per twee jaar gecontroleerd, ik word één keer in de drie maanden gecontroleerd, zodat mama er snel bij is als er wat is," vervolg ik, nog steeds geduldig "en de hormoonpillen slik ik juist om te voorkomen dat het terugkomt." Dat antwoord stelt hem gelukkig gerust. Het doet me iedere keer weer pijn als mijn kinderen er opnieuw mee worden geconfronteerd. Ook Daisy komt er vandaag mee thuis. Haar leerkracht Biologie heeft gevraagd hoe het met mij gaat. Daisy antwoordt haar dat het weer goed gaat en ze herinnert zich plotseling dat de moeder van de leerkracht eierstokkanker heeft. Dus meteen vraagt ze heel attent hoe het met haar moeder gaat. De leerkracht vertelt dat haar moeder chemotherapie heeft gekregen en nu bestralingen krijgt. Ze vraagt aan Daisy of ik ook kaal ben geworden en een pruik had. Daisy bevestigt dit, kijkt de leerkracht in haar trieste ogen en is bijna bang dat de leerkracht moet huilen. Ze weet zich even geen raad, mijn lieve vijftienjarige mooie, sterke dochter. Hier staan twee jonge vrouwen met hetzelfde verdriet en dezelfde angst: het hebben van een moeder met kanker en de angst om haar kwijt te raken. De grens van leerkracht en leerling is heel even heel ver te zoeken. Samen zijn ze lotgenoten en delen ze op heel warme wijze ervaringen en emoties. De naam magnetron(relatie)therapie zou ook hier misschien niet misstaan….